hégómi

Góða kvöldið!  Nú er bara alveg að líða að merkum áfanga í lífssögu minni, uss já, ég er að verða þrítug á miðvikudaginn.  Er að spá í að sofa þann dag bara af mér.  Hef aldrei vitað hvað ég á að gera við þessa afmælisdaga sem poppa upp á hverju ári.  Ég hef miklu meira gaman af afmælum annarra sem eru mér nánir.  Það er samt kannski gaman að vera aðal í einn dag svona annars lagið.  En annar merkari áfangi mun vonandi eiga sér stað fljótlega, eftir nokkrar vikur, svona 2-6 vikur, ó jú jú ég ætla að reyna að myndast við að fæða barn.  Kvíði ekkert verkjum og því en kvíði því að þurfa að vera á sprellinu fyrir framan fólk og vera eins og ég sé að kúka í framan fyrir framan aðra.  Hégóminn alveg að gera sig hjá mér!  Eins að missa stjórn á hegðun sinni fyrir framan fólk, ég hræðist það dálítið, gæti orðið saga til næsta bæjar ef ég færi nú að grenja og öskra eða eitthvað.  En það væri samt eitthvað til að skemmta sér yfir í huganum eftir á.  Gæti til dæmis sagt við gumma minn, mannstu hvað ég var kúkaleg í framan um daginn.  En svona er ég vitlaus, er ekki að hugsa um það sem ég ætti að vera að gera varðandi þetta allt saman, heldur er hégóminn að gera innrás í huga minn.